เลิกเลี้ยงไข้… แล้วหันมาแก้ที่โครงสร้าง! สรุปหมัดเด็ดจาก “เสียงประชาชน” ถึงรัฐบาลใหม่

วันนี้ผมนั่งอ่านบทวิเคราะห์จากไทยรัฐเรื่อง “เสียงจากชีวิตจริง” แล้วเห็นภาพชัดว่าทำไมที่ผ่านมาเราถึงขยับไปไหนไม่ได้ไกล ในฐานะนักยุทธศาสตร์ ผมมองว่าบทความนี้บอก “ความจริงที่ขมขื่น” แต่เป็นสิ่งที่รัฐบาลต้องรับฟังถ้าอยากให้ประเทศรอดจริง ๆ

.

บทความนี้สะท้อนความต้องการของประชาชนและภาคธุรกิจที่สรุปได้เป็น 3 ยุทธศาสตร์หลัก:

1. หยุดนโยบายขายฝัน (No More Fake Promises): คุณศิริกัญญาชี้ชัดว่านโยบายที่บอกว่า “ถ้า GDP โต แล้วรายได้ประชาชนจะเพิ่มเอง” เป็นเรื่องไม่จริง การเพิ่มรายได้ต้องเกิดจากการเพิ่มทักษะและโอกาส ไม่ใช่แค่รอเงินไหลจากบนลงล่าง

2. โครงสร้างพื้นฐานคือหัวใจ (Infrastructure as a Right): คุณชัยวัฒน์เน้นเรื่อง “การเดินทางที่ราคาถูกและเป็นธรรม” เพราะค่าโดยสารรถไฟฟ้าคือต้นทุนชีวิตที่ประชาชนต้องแบกรับเทียบเท่ากับค่าน้ำค่าไฟ

3. การทูตเศรษฐกิจเชิงรุก (Strategic FDI): คุณไพบูลย์ระบุว่าไทยต้องดึงการลงทุน (FDI) อย่างมียุทธศาสตร์ ไม่ใช่แค่ดึงใครก็ได้เข้ามา แต่ต้องเป็นอุตสาหกรรมที่เปลี่ยนโครงสร้างประเทศ เช่น AI หรือเซมิคอนดักเตอร์

.

3 ประเด็นที่ผมมองว่า “คม” และต้องทำทันที:

1. รายได้ไม่ได้โตตามตัวเลข GDP: การที่นักการเมืองบอกว่าเศรษฐกิจดีแล้วประชาชนจะรวยเอง มันคือการหลอกตัวเอง ถ้าโครงสร้างการกระจายรายได้ยังห่วย คนตัวเล็กตัวน้อยก็ยังแห้งเหี่ยวเหมือนเดิม รัฐบาลต้องเลิกอ้างตัวเลขสวย ๆ แล้วมาดูเงินในกระเป๋าชาวบ้านจริง ๆ

2. ค่าเดินทางไม่ใช่ภาษีสังคม แต่คือต้นทุนชีวิต: ผมเห็นด้วยกับประเด็นเรื่องค่าโดยสารรถไฟฟ้า ถ้าประชาชนยังต้องจ่ายค่าเดินทางเป็นสัดส่วนที่สูงเกินรายได้ เขาก็ไม่มีเงินไปจับจ่ายอย่างอื่น รัฐบาลต้องมองเรื่องนี้ให้เหมือนสาธารณูปโภคพื้นฐาน ไม่ใช่ธุรกิจทำกำไรอย่างเดียว

3. ดึงทุนต่างชาติ ต้องดึง “สมอง” มาด้วย: การหาเงินเข้าประเทศผ่าน FDI ต้องมีชั้นเชิง เราต้องการอุตสาหกรรมไฮเทค AI และเซมิคอนดักเตอร์ เพื่อให้คนไทยมีงานที่มีมูลค่าสูงทำ ไม่ใช่แค่เป็นโรงงานรับจ้างผลิตเหมือน 30 ปีก่อน